Author: Luna La Escritoria

  • BUOD NG IBONG ADARNA: ANG PAYO NG ERMITANYO

    BUOD NG IBONG ADARNA: ANG PAYO NG ERMITANYO

    Nakarating si Don Juan sa dampa ng Ermitanyo na malugod siyang tinanggap. Matapos ipaliwanag ng prinsipe ang kanyang pakay, binalaan siya ng matanda na ang Ibong Adarna ay may engkantong mahirap talunin. Upang hindi siya maging bato tulad ng kanyang mga kapatid, binigyan siya ng Ermitanyo ng mga sumusunod na gamit:  Labaha at Pitong Dayap: Gagamitin ito upang sugatan ang kanyang palad at pigaan ng asim sa tuwing kakanta ang ibon. Ang matinding hapdi ang magsisilbing panlaban sa antok.  Gintong Sintas: Gagamitin ito upang itali ang mga paa ng ibon kapag nahuli na ito upang hindi makawala.  Pinayuhan din siya na umiwas kapag ang ibon ay nagbawas (dumi) matapos ang pitong awit upang hindi siya maging bato.  3 Mahalagang Aral 

  • BUOD NG IBONG ADARNA: ANG PAGLALAKBAY NI DON JUAN

    BUOD NG IBONG ADARNA: ANG PAGLALAKBAY NI DON JUAN

    Dahil sa labis na pag-aalala at lumubhang sakit ng hari, nagpasya si Don Juan na siya na ang maghahanap sa kanyang mga kapatid at sa Ibong Adarna. Baon ang bendisyon ng kanyang mga magulang, naglakbay siya nang walang kabayo, handang tiisin ang anumang hirap.  Sa kanyang paglalakbay, nakatagpo siya ng isang matandang sugatan (ketongin). Sa halip na mandiri, nagpakita si Don Juan ng habag at ibinigay ang kanyang huling baong tinapay. Bilang pasasalamat, binalaan siya ng matanda tungkol sa panganib ng pagiging bato at binigyan siya ng direksyon: huwag hihinto sa magandang puno ng Piedras Platas, kundi pumunta sa isang bahay sa ibaba nito upang doon humingi ng tulong kung paano mahuhuli ang ibon.  3 Mahalagang Aral 

  • BUOD NG IBONG ADARNA: PAGLALAKBAY NI DON DIEGO

    BUOD NG IBONG ADARNA: PAGLALAKBAY NI DON DIEGO

    Sumunod si Don Diego sa utos ng hari na hanapin ang kanyang kapatid at ang ibon. Pagkalipas ng limang buwang paglalakbay, narating niya ang Bundok Tabor. Namangha siya sa ginto at kumikintab na puno ng Piedras Platas. Dahil sa pagod, naupo siya sa isang bato sa ilalim nito—hindi niya alam na ang batong iyon ay ang kapatid pala niyang si Don Pedro.  Nang dumating ang Ibong Adarna, nagsimula itong umawit nang napakalambing. Sa sobrang sarap ng himig, hindi nakayanan ni Don Diego na magising; siya ay nakatulog nang mahimbing at “nakalimot sa daigdig.” Gaya ng nangyari sa kanyang kuya, ang ibon ay nagbawas matapos umawit. Napatakan si Don Diego at naging bato rin, kaya ngayon ay dalawa na silang tila mga puntod na magkatabi sa ilalim ng puno.  3 Mahalagang Aral 

  • BUOD NG IBONG ADARNA: PAGLALAKBAY NI DON PEDRO

    BUOD NG IBONG ADARNA: PAGLALAKBAY NI DON PEDRO

    Dahil sa utos ng amang hari, agad na naglakbay si Don Pedro upang hanapin ang Ibong Adarna. Sa simula pa lamang ay minalas na siya dahil namatay ang kanyang kabayo, ngunit nagpatuloy siya nang lakad hanggang sa marating ang Bundok Tabor. Doon ay nakita niya ang isang bukod-tanging punongkahoy na may gintong mga dahon—ang Piedras Platas.  Dahil sa pagod at inip sa paghihintay, nagpasya si Don Pedro na mamahinga sa ilalim ng puno. Dumating ang Ibong Adarna at nagsimulang umawit, ngunit sa kasamaang-palad, nakatulog ang prinsipe dahil sa ganda ng tinig nito. Pagkatapos umawit ng ibon, dumudumi ito bago matulog. Napatakan ng dumi si Don Pedro at siya ay agad na naging isang batong-buhay.  3 Mahalagang Aral 

  • BUOD NG IBONG ADARNA: ANG PANAGINIP NG HARI

    BUOD NG IBONG ADARNA: ANG PANAGINIP NG HARI

    Isang gabi, nagkaroon ng isang masamang panaginip si Haring Fernando. Sa kanyang panaginip, ang kanyang bunsong anak na si Don Juan ay pinagtulungan at pinatay ng dalawang masasamang tao (tampalasan), at pagkatapos ay inihulog sa isang malalim na balon.  Dahil sa matinding takot at lungkot, nagkasakit nang malubha ang hari. Siya ay nangayayat nang husto hanggang sa maging “buto’t balat” at tila malapit na sa kamatayan. Walang makapanggamot sa kanya hanggang sa may dumating na isang medikong nakatuklas sa sanhi ng kanyang sakit. Ayon sa manggagamot, ang tanging lunas ay ang awit ng Ibong Adarna. Kapag narinig ng hari ang tinig nito, tiyak na siya ay gagaling at giginhawa.  3 Mahalagang Aral 

  • BUOD NG IBONG ADARNA: ANG MAG-ANAK NI DON FERNANDO

    Ipinapakilala ang Kaharian ng Berbanya na pinamumunuan ni Haring Fernando, isang tinitingala at maginoong hari. Ang kanyang asawa ay si Donya Valeriana, na kilala hindi lamang sa kanyang pambihirang kagandahan kundi pati na rin sa kanyang kabaitan.  Sila ay biniyayaan ng tatlong anak na lalaki na nagsisilbing lakas ng kaharian:  MAHALAGANG KAISIPAN 1. Ang Papel ng Liderato at Karangalan: Si Don Fernando ay inilarawan bilang haring “hinangaan” at “maginoo.” Itinuturo nito na ang tunay na pinuno ay hindi lamang namumuno sa pamamagitan ng kapangyarihan, kundi sa pamamagitan ng mabuting karakter na iginagalang maging ng ibang kaharian.  2. Larawan ng Pamilya: Ipinapakita rito ang kahalagahan ng pagkakaisa at pagmamahalan sa pamilya. Ang maayos na pamumuno sa bayan ay nagsisimula sa maayos at mapagmahal na pamumuno sa sariling pamilya.  Katapatan: Ang pagtawag kay Donya Valeriana na “kabiyak ng puso” ay nagpapakita ng matatag na pundasyon ng mag-asawa.  Bunga ng Pagliyag: Ang mga anak ay itinuturing na biyaya at “lakas” ng tahanan at ng buong kaharian.  3. Pagkilala sa Indibidwal na Katangian: Bagama’t magkakapatid, binigyang-diin na ang bawat isa ay may kanya-kanyang katangian (tindig, kalumanayan, at busilak na puso). Itinuturo nito ang pagpapahalaga sa identidad ng bawat miyembro ng pamilya. 

  • BUOD NG IBONG ADARNA: PAG-AALAY

    Ang persona (o ang may-akda) ay mapagpakumbabang humihingi ng gabay at liwanag mula sa Birheng Maria.

  • Etimolohiya ng mga salitang Filipino

  • Mahahalagang Manunulat noong Panahon ng mga Espanyol

    ·  Fray Juan de Plasencia – Isang paring Pransiskano na kinikilala bilang may-akda ng Doctrina Christiana, ang kauna-unahang aklat na nalimbag sa Pilipinas noong 1593. Isinulat ito sa wikang Espanyol at Tagalog, gamit ang alpabetong Romano, at naglalaman ng mga pangunahing aral ng Katolisismo. Ang aklat na ito ay ginamit ng mga misyonero upang ituro…

  • Kaligirang Pangkasaysayan ng Panitikan sa Panahon ng mga Kastila

    Sa Panahon ng Espanyol, ang panitikan ng Pilipinas ay lubhang naimpluwensyahan ng relihiyon at ng kulturang Kanluranin. Bago dumating ang mga Kastila noong 1521, mayroon nang sariling panitikan ang mga Pilipino na binubuo ng mga epiko, salawikain, bugtong, at awiting-bayan na karaniwang pasalin-dila o oral. Narito ang ilang mahahalagang pangyayari at katangian ng panitikan sa…