Matapos gumaling si Haring Fernando, naging maligaya ang buong kaharian. Upang masigurong hindi mawawala ang Ibong Adarna, iniutos ng hari sa tatlong prinsipe na bantayan ang hawla gabi-gabi sa loob ng tatlong oras bawat isa. Ngunit ang inggit ni Don Pedro ay muling nag-alab; sa halip na magpasalamat sa kapatawaran, ninais niyang ipahamak si Don Juan upang pagtakpan ang sarili niyang kahihiyan.
Noong gabi na si Don Juan ang nakatano, pinawalan nina Don Pedro at Don Diego ang ibon at ipinalabas na si Don Juan ang nagpabaya. Upang hindi na lumala ang gulo at sa takot sa galit ng ama, kusang umalis si Don Juan ng Berbania. Pinahanap siya ng hari sa dalawang nakatatandang kapatid, at matapos ang mahabang paglalakbay, natagpuan nila si Don Juan na namumuhay nang tahimik sa Bundok ng Armenya.
3 Mahahalagang Aral
- Ang Tunay na Pagbabago ay Nagsisimula sa Puso. Hindi sapat na mapatawad ang isang tao (tulad ni Don Pedro) kung hindi niya lilinisin ang kanyang kalooban. Ipinapakita nito na ang taong may masamang hangarin ay laging makakahanap ng pagkakataon upang muling gumawa ng mali hangga’t nananaig ang inggit sa kanyang puso.
- Ang Inggit ay Isang Mapanganib na “Sawa”. Ginamit sa tula ang talinghaga ng isang “sawang maamo na bumangis.” Itinuturo nito na ang inggit ay maaaring magkunwari sa simula, ngunit kapag hinayaan itong lumaki, nililingkis at sinisira nito maging ang sariling pamilya. Ang inggit ay walang pinipiling biktima, kahit ang sariling kapatid.
- Minsan, ang Pag-iwas ay Isang Paraan ng Pagpapakumbaba. Ang pag-alis ni Don Juan ay hindi pagtakas sa responsibilidad, kundi isang paraan upang maiwasan ang lalong malaking hidwaan sa kanilang pamilya. Pinili niyang magtiis sa bundok kaysa makipag-away sa kanyang mga kapatid, na nagpapakita ng kanyang mas malawak na pag-unawa at pagmamahal sa kapayapaan.