Nagtungo si Don Juan sa Bundok Tabor at matiyagang naghintay sa Ibong Adarna. Nang magsimula itong umawit, binusbos (sinugatan) ni Don Juan ang kanyang palad gamit ang labaha at pinigaan ng dayap ang bawat sugat. Dahil sa matinding hapdi, hindi siya nakatulog sa kabila ng pitong awit ng ibon.
Nang matapos ang awit at magbawas ang ibon, mabilis na umilag ang prinsipe kaya hindi siya naging bato. Nang makatulog ang Adarna, agad niya itong sinunggaban at ginapos ang mga paa gamit ang gintong sintas. Dinala niya ang ibon sa Ermitanyo, na nag-utos naman sa kanya na kumuha ng tubig sa banga at ibuhos ito sa dalawang bato. Sa pagbuhos ng tubig, muling nagbalik sa anyong tao sina Don Pedro at Don Diego.
3 Mahalagang Aral
- Ang Hapdi ng Pagsasakripisyo ay May Katumbas na Ginhawa: Ang pitong sugat ni Don Juan ay sumisimbolo sa pitong beses na pagpili niya sa hirap kaysa sa ginhawa (pagtulog). Itinuturo nito na ang tunay na tagumpay ay nangangailangan ng pagtitiis. Ang “hapdi” sa kasalukuyan ay puhunan para sa tagumpay sa hinaharap.
- Ang Pagiging Mapagpatawad at Mapagmahal sa Kapatid: Kahit na nauna ang kanyang mga kapatid at nabigo, hindi nag-atubili si Don Juan na iligtas sila. Sa halip na sarilinin ang tagumpay at parangal, ang una niyang inisip ay ang muling mabuo ang kanilang pamilya. Ipinapakita nito ang kadalisayan ng kanyang puso.
- Ang Bisa ng Pagsunod sa Gabay ng Nakakaalam: Ang tagumpay ni Don Juan ay direktang bunga ng kanyang eksaktong pagsunod sa payo ng Ermitanyo. Itinuturo nito na sa mga komplikadong sitwasyon sa buhay, ang pagkilala sa ating limitasyon at ang pakikinig sa mga eksperto o mentor ay susi upang maiwasan ang kapahamakan.