Dahil sa utos ng amang hari, agad na naglakbay si Don Pedro upang hanapin ang Ibong Adarna. Sa simula pa lamang ay minalas na siya dahil namatay ang kanyang kabayo, ngunit nagpatuloy siya nang lakad hanggang sa marating ang Bundok Tabor. Doon ay nakita niya ang isang bukod-tanging punongkahoy na may gintong mga dahon—ang Piedras Platas.
Dahil sa pagod at inip sa paghihintay, nagpasya si Don Pedro na mamahinga sa ilalim ng puno. Dumating ang Ibong Adarna at nagsimulang umawit, ngunit sa kasamaang-palad, nakatulog ang prinsipe dahil sa ganda ng tinig nito. Pagkatapos umawit ng ibon, dumudumi ito bago matulog. Napatakan ng dumi si Don Pedro at siya ay agad na naging isang batong-buhay.
3 Mahalagang Aral
- Ang Kapahamakan ng Pagkakaroon ng Labis na Kumpiyansa: Si Don Pedro ay naglakbay nang walang sapat na paghahanda o pag-iingat. Dahil inakala niyang sapat na ang kanyang lakas at pagiging prinsipe, hindi siya naging mapagmatyag sa panganib na dulot ng engkanto ng ibon. Itinuturo nito na ang pagpapakumbaba at pag-iingat ay mas mahalaga kaysa sa pisikal na lakas.
- Kahalagahan ng Pagtitimpi at Pagpupuyat (Disiplina): Ang pagtulog ni Don Pedro sa oras ng misyon ay nagpapakita ng kawalan ng disiplina sa sarili. Sa buhay, maraming “tukso” (tulad ng magandang awit ng ibon) na maaaring magpaantok sa ating mga pangarap. Ang aral dito ay ang pagpapanatili ng pokus at pagtitiis upang makamit ang isang mahalagang layunin.
- Ang Katotohanan ng “Karma” o Bunga ng Gawa: Ang pagiging bato ni Don Pedro ay sumisimbolo sa pagiging “manhid” o kawalan ng buhay dahil sa pagkakamali. Ipinapaalala nito na ang bawat pagkilos—mabuti man o masama—ay may kaukulang resulta. Ang pagsuway o hindi pag-unawa sa kalikasan ng pagsubok ay madalas na humahantong sa kabiguan.