Dahil sa labis na pag-aalala at lumubhang sakit ng hari, nagpasya si Don Juan na siya na ang maghahanap sa kanyang mga kapatid at sa Ibong Adarna. Baon ang bendisyon ng kanyang mga magulang, naglakbay siya nang walang kabayo, handang tiisin ang anumang hirap.
Sa kanyang paglalakbay, nakatagpo siya ng isang matandang sugatan (ketongin). Sa halip na mandiri, nagpakita si Don Juan ng habag at ibinigay ang kanyang huling baong tinapay. Bilang pasasalamat, binalaan siya ng matanda tungkol sa panganib ng pagiging bato at binigyan siya ng direksyon: huwag hihinto sa magandang puno ng Piedras Platas, kundi pumunta sa isang bahay sa ibaba nito upang doon humingi ng tulong kung paano mahuhuli ang ibon.
3 Mahalagang Aral
- Ang Kapangyarihan ng Pagpapakumbaba at Sakripisyo: Hindi tulad ng kanyang mga kapatid na sumakay sa kabayo, pinili ni Don Juan ang maglakad. Itinuturo nito na ang tagumpay ay hindi nakukuha sa mabilis at madaling paraan; kailangan ang tiyaga at kahandaang magdusa para sa isang dakilang layunin.
- Ang Pagkakaroon ng Kagandahang-Loob: Ang pagbibigay ni Don Juan ng tinapay sa matanda ang naging susi ng kanyang tagumpay. Ipinapakita nito na ang pagtulong sa maliliit at nangangailangan ay bumabalik sa atin sa paraang hindi natin inaasahan. Ang kabutihang-loob ay mas malakas na sandata kaysa sa anumang armas o galing.
- Ang Kahalagahan ng Pakikinig sa Payo: Si Don Juan ay marunong makinig. Ang tagubilin ng matanda na “itanim sa puso” ang kanyang payo ay sinunod ng prinsipe. Aral ito na ang mga payo ng mga nakatatanda o mga taong may karanasan ay nagsisilbing gabay upang maiwasan natin ang mga bitag at pagkakamali sa buhay.