ANG PAGDADALAMHATI NI PRINSESA LEONORA
Sa bahaging ito, ipinapakita ang tapat at matibay na pag-ibig ni Donya Leonora kay Don Juan, sa kabila ng mahabang panahon ng paghihintay at kawalan ng katiyakan.
Habang si Don Juan ay nagsisimula na sa kanyang bagong paglalakbay patungo sa Reyno de los Cristales, si Donya Leonora naman ay naiwang nagdurusa sa Berbania. Araw-gabi siyang nananangis at tumatawag sa kanyang sinta. Sa kabila ng pitong taong panata at ang panggigipit ni Don Pedro, hindi nawawalan ng pag-asa ang prinsesa. Naniniwala siya sa kanyang puso na buhay si Don Juan at darating ang araw na siya ay ililigtas nito mula sa kanyang kalungkutan at sa piling ng mga taong nagtaksil sa kanya.
3 Mahahalagang Aral
Ang Katapatan sa Gitna ng Pagsubok. Ipinapakita ni Donya Leonora na ang tunay na pag-ibig ay hindi natatapos dahil lamang sa distansya o tagal ng panahon. Ang kanyang pagtitiis ay isang simbolo ng integridad—pinili niyang manatiling tapat sa kanyang pangako kay Don Juan sa halip na sumuko sa kaginhawaan ng pagpapakasal sa isang prinsipeng hindi niya mahal (Don Pedro).
Ang Pag-asa Bilang Lakas ng Loob. Ang mga salitang “buhay ka at darating din” ay nagpapakita na ang pag-asa ang tanging humahawak kay Leonora upang hindi siya tuluyang madaig ng lumbay. Itinuturo nito na sa mga madidilim na yugto ng ating buhay, ang positibong paniniwala ay nagsisilbing liwanag upang tayo ay makapagpatuloy.
Ang Pait ng Paghihintay sa Katotohanan. Ang kalagayan ni Leonora ay isang paalala na sa bawat kuwento ng pakikipagsapalaran, may mga taong naiiiwan na nagdurusa nang tahimik. Ipinapakita nito ang hirap ng mga biktima ng kasinungalingan (nina Don Pedro) at kung paano nito ninanakaw ang kaligayahan ng mga taong walang sala.