PAGSAPIT SA REINO DELOS CRISTALES
Sa wakas ay narating na ni Don Juan ang hantungan ng kanyang mahabang paglalakbay. Ang bahaging ito ay ang pagtatagpo ng kanyang paningin sa babaeng itinadhana sa kanya ng Ibong Adarna.
Buod ng Saknong
Sa utos ng ermitanyo, dinala ng Agila si Don Juan sa Reyno de los Cristales. Pagdating doon ay saktong ubos na ang baon ng prinsipe, ngunit matagumpay siyang naibaba sa paliguan ni Donya Maria Blanca. Nagbilin ang Agila na dapat siyang magtago sa halamanan at mag-ingat upang hindi mapansin.
Ayon sa Agila, eksaktong ikaapat ng madaling-araw ay darating ang prinsesa upang maligo, na siyang nakagawian na nito. Nang masilayan ni Don Juan si Maria Blanca, labis ang kanyang pagkamangha. Ang kagandahan ng prinsesa ay inilarawan na nakakasilaw, anupa’t kahit ipikit ni Don Juan ang kanyang mga mata ay damang-dama pa rin niya ang kaningningan nito.
3 Mahahalagang Aral
Ang Kahalagahan ng Pakikinig sa Instruksyon (Disiplina). Mahigpit ang bilin ng Agila kay Don Juan na “mag-ingat sa pagtatago.” Itinuturo nito na sa pag-abot ng ating mga pangarap, hindi sapat ang tapang; kailangan din ng tamang stratehiya at disiplina. Ang padalos-dalos na kilos ay maaaring makasira sa isang mahalagang plano.
Ang Bunga ng Mahabang Pag titiis. Pagkatapos ng limang buwang paglalakad at gutom (ubos na ang baon), narating din ni Don Juan ang kanyang hangad. Aral ito na ang mga pinakamagandang bagay sa buhay—tulad ng “kaaya-ayang tubig” at “walang kapantay na ganda”—ay madalas na matatagpuan pagkatapos ng matinding pagsubok.
Ang Kagandahang Nagmumula sa Kalikasan at Kalinisan. Ang pagligo ni Maria Blanca sa madaling-araw ay sumisimbolo sa kapurihan at kalinisan ng loob. Ang kanyang “nakakasilaw” na ganda ay hindi lamang panlabas kundi isang enerhiyang nagmumula sa kanyang pagkatao. Ipinapaalala nito na ang tunay na kagandahan ay may kapangyarihang bumihag ng puso at magbigay ng pag-asa sa iba.