Sumunod si Don Diego sa utos ng hari na hanapin ang kanyang kapatid at ang ibon. Pagkalipas ng limang buwang paglalakbay, narating niya ang Bundok Tabor. Namangha siya sa ginto at kumikintab na puno ng Piedras Platas. Dahil sa pagod, naupo siya sa isang bato sa ilalim nito—hindi niya alam na ang batong iyon ay ang kapatid pala niyang si Don Pedro.
Nang dumating ang Ibong Adarna, nagsimula itong umawit nang napakalambing. Sa sobrang sarap ng himig, hindi nakayanan ni Don Diego na magising; siya ay nakatulog nang mahimbing at “nakalimot sa daigdig.” Gaya ng nangyari sa kanyang kuya, ang ibon ay nagbawas matapos umawit. Napatakan si Don Diego at naging bato rin, kaya ngayon ay dalawa na silang tila mga puntod na magkatabi sa ilalim ng puno.
3 Mahalagang Aral
- Ang Panganib ng Panggagaya sa Maling Paraan: Si Don Diego ay nahulog sa eksaktong bitag na kinahantungan ni Don Pedro. Itinuturo nito na kung hindi tayo matututo sa mga pagkakamali ng mga nauna sa atin (o kung susundin natin ang parehong maling sistema), malamang na matamo rin natin ang parehong kabiguan.
- Kahalagahan ng Pagiging Mapagmatyag: Inilarawan na si Don Diego ay naupo sa isang bato na “doo’y nakita.” Kung naging mas mapanuri lamang siya sa kanyang kapaligiran, baka napansin niyang ang batong iyon ay may kakaibang hugis o anyo. Ang aral dito ay huwag maging kampante kahit sa gitna ng kagandahan o katahimikan.
- Disiplina sa Gitna ng Tukso: Ang awit ng Adarna ay isang “tukso” na mahirap tanggihan dahil sa tamis nito. Ang pagkapikit ng mga mata ni Don Diego ay sumisimbolo sa paghina ng determinasyon dahil sa pansamantalang ginhawa. Itinuturo nito na sa pag-abot ng mahalagang layunin, kailangang labanan ang mga bagay na nagbibigay ng panandaliang sarap ngunit nakakasama sa huli.